Τίποτα δεν έχει αλλάξει, και τίποτα δεν είναι όπως παλιά....

Σάββατο απόγευμα, λίγο μετά τις 5, λίγο πριν τις 6.... 
Για μια δουλειά που προέκυψε έβαλα μπρος για τον Άγιο Αθανάσιο. Ο Κλήμης πίσω στο καθισματάκι του απολαμβάνει τη σύντομη διαδρομή λέγοντας τα δικά του! Φτάνοντας στον Άγιο ο μικρός ήδη αποκοιμήθηκε. 
Η δουλειά σύντομη, τελείωσε σε λιγότερο από δύο λεπτά...
Υπό κανονικές συνθήκες η επόμενη διαδρομή θα ήταν η επιστροφή στις Κρηνίδες. Αντί όμως να στρίψω δεξιά, εντελώς ασυναίσθητα συνέχισα ευθεία... 
Σε λίγα λεπτά ήμουν στην πλατεία των Κυργίων και απο εκεί για Βαθυσπηλο(Μπουτζακι) λες και κάποιος θα με περίμενε...
Ήδη είχε σουρουπωσει. Η διαδρομή αν και σύντομη από τις πιο αγαπημένες. Ρέμα, σχολείο και φτάσαμε. 
Προορισμός το 🏠 σπίτι της γιαγιάς. Κλειστό χρόνια τώρα, αλλά από μέσα ακόμη βγαίνει η ζεστασιά, η γλύκα που μόνο όσοι την έχουν ζήσει μπορούν να την καταλάβουν... Κλειστές οι πόρτες....
Απέναντι το σπίτι της θείας Γιωργιτσας... Πόσες αναμνήσεις... Μια επίσκεψη στη γιαγιά πάντα συνοδευόταν από μια επίσκεψη και στη θεία, αν δεν μας προλάβαινε η ίδια να έρθει να μας δεί.... Κλειστό όμως και αυτό, παρά την αίσθηση ότι κάποιος θα ήταν εκεί να μας καλοδεχτεί...
Ο Κλήμης ξύπνησε χαζεύοντας το μέρος που πλέον άρχισε να σκεπάζεται από το σκοτάδι... Πόσο άτυχος είσαι αγόρι μου που δεν πρόλαβες όλες αυτές τις μαγικές στιγμές στα Κύργια....
Εκ των πραγμάτων η επιστροφή στη βάση ήταν μονόδρομος. Τελευταία στάση στου Πετράκη για έναν cappuccino στο χέρι. "Φτιάξε ρε Πέτρο ένα cappuccino γλυκό με κανέλλα...'" 
Παίρνω τον καφέ στο χέρι, δοκιμάζω να πιω, πικρός ο καφές αν και μπροστα στα μάτια μου έβαλε αρκετή ζάχαρη....
"Γλυκός σου είπα ρε Πέτρο ο καφές, γλυκός...." 
Περίεργος ο καφές. Σαν τα συναισθήματα. Πίκρα και γλυκά μαζί.....
Τίποτα δεν έχει αλλάξει στο Μπουτζακι, να και τίποτα δεν είναι όπως παλιά......

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ταξίδι...στην ιστορία!!

Μεθώνη... Ένα πρωινό του Ιουλίου 2010